Kosta Rika’nın kuzeybatısındaki Guanacaste Koruma Alanı’nda, 1998’de yaklaşık 3 hektarlık verimsiz araziye 12 bin ton portakal kabuğu ve posası döküldü. On altı yıl sonra yapılan incelemede, eski otlak alanın yoğun bitki örtüsüyle kaplandığı görüldü.
Arazi, uzun yıllar süren aşırı otlatma ve yakma faaliyetleri nedeniyle zarar görmüştü. Toprağın besin değerini yitirmesi ve sıkışması, bitkilerin yeniden gelişmesini güçleştiriyordu.
Ekologlar Daniel Janzen ve Winnie Hallwachs, narenciye işleme şirketi Del Oro ile atıkları değerlendirmek üzere proje hazırladı. Yaklaşık 1000 kamyonla taşınan portakal kabuğu ve posası, 3 hektarlık alana yayıldı.
Del Oro’nun rakibi TicoFruit’in anlaşmaya karşı hukuki girişimde bulunması üzerine proje durduruldu. Şirketin çevreye zarar verildiği yönündeki itirazı mahkemece kabul edildi ve arazi kendi haline bırakıldı.
Zamanla ayrışan portakal atıkları toprağın besin maddeleri bakımından zenginleşmesine katkı sağladı. Ayrıca bölgede yaygın otların gelişimini baskılayarak farklı bitki türlerinin yayılması için koşullar oluşturdu.
On altı yıl sonraki ölçümlerde, ağaç ve çalı gibi odunsu bitkilerin toprak üstündeki biyokütlesinin yakındaki karşılaştırma alanından yüzde 176 fazla olduğu belirlendi. Odunsu bitki türlerinin sayısı da üç katına çıktı.
Toprak analizlerinde bazı besin maddelerinin yoğunluğunda artış saptandı. Araştırmacılar, tarımsal atıkların arazi restorasyonunda kullanılabileceğini, ancak sonucun iklim, toprak yapısı, ekosistem ve atık miktarı gibi etkenlere göre değişebileceğini vurguladı.