ABD'deki Oregon Eyalet Üniversitesi'nden psikologlar Naomi Aguiar ve Marjorie Taylor'a göre, çocukların yaklaşık üçte ikisi yedi yaşına geldiğinde hayali bir arkadaşa sahip oluyor. Bu arkadaşlar, çocukların yarattığı ve düzenli olarak etkileşimde bulunduğu ya da hakkında konuştuğu karakterlerden oluşuyor.
Psikolog ve “Hayali Arkadaşlar ve Onları Yaratan İnsanlar” kitabının yazarı Aguiar, hayali arkadaşı olan çocukların diğer çocuklardan daha az gerçek arkadaşa sahip olmadığını belirtiyor. Aguiar'a göre bu çocuklar, hayali arkadaşı olmayanlarla benzer sayıda karşılıklı arkadaşlığa sahip ve birçok açıdan birbirlerine benziyor.
Hayali Arkadaşlar ve Onları Yaratan İnsanlar
Araştırmalar, hayali arkadaşlığın çocuklara sosyal etkileşimin yanı sıra başka alanlarda da eşlik edebileceğine işaret ediyor. Hayali arkadaşları olan çocuklar yaratıcı hikâye anlatımında daha başarılı, daha az çekingen ve fantaziye daha ilgili olabilir; ayrıca dikkatlerini daha iyi toplama, ekran kullanımını azaltma ve daha canlı zihinsel imgelere sahip olma gibi özellikler gösterebilir.
İngiltere'deki Leeds Üniversitesi'nden gelişim psikolojisi ve psikopatoloji doçenti Paige Davis, hayali arkadaşlığın temelinde bir zihin oluşturmanın ve o zihinle etkileşim kurmanın bulunduğunu söylüyor. Hayali karakterler gerçek kişilerden, kişiselleştirilmiş nesnelerden ya da hayvan ve fantastik yaratıklardan esinlenebiliyor.
İspanya'daki Valencia Üniversitesi'nden Marta Giménez-Dasí ve meslektaşlarının çalışmasında, hayali arkadaşı olan dört ila altı yaşındaki çocuklar, zihin kuramı ve duygusal anlama değerlendirmelerinde hayali arkadaşı olmayan çocuklardan daha yüksek puan aldı. Bu beceriler, başkalarının kendilerinden farklı inanç, arzu ve niyetleri olabileceğini kavramayı kapsıyor.
Araştırmacılar, bu farkın hayali arkadaş edinmenin sonucu olup olmadığını ya da başkalarının zihinlerine daha çok ilgi duyan çocukların hayali arkadaş edinmeye daha yatkın olup olmadığını henüz netleştirmiş değil. Oregon Eyalet Üniversitesi'nden Aguiar, her hayali arkadaşın çocuğun değişen istek ve ihtiyaçlarına göre biçimlenebildiğini belirtiyor.