NASA'nın 5 Eylül 1977'de fırlattığı Voyager 1'in, 18 Kasım'da Dünya'dan bir ışık günü uzaklığa ulaşması bekleniyor. Jüpiter ve Satürn'ü inceleyen, 2012'de yıldızlararası uzaya çıkan uzay aracı, Dünya'ya bilimsel veriler göndermeyi sürdürüyor.
Başlangıçta Güneş Sistemi'nin dış gezegenlerini incelemek üzere tasarlanan Voyager 1, 49 yılı aşan yolculuğuyla ilk hedeflerinin çok ötesine geçti. NASA'nın enerji tasarrufu için geliştirdiği yeni yöntemler sayesinde görevine devam etmesi bekleniyor.
Voyager programı, Jüpiter, Satürn, Uranüs ve Neptün'ün uzay araçlarının daha az yakıtla ziyaret etmesine imkân verecek şekilde hizalandığı bir dönemi değerlendirmek için başlatıldı. Yaklaşık 176 yılda bir oluşan bu fırsat kapsamında iki araç geliştirildi: Voyager 2, 20 Ağustos 1977'de; Voyager 1 ise 5 Eylül 1977'de fırlatıldı.
Adına rağmen Voyager 1'in daha sonra gönderilmesinin nedeni, Jüpiter ve Satürn'e daha kısa sürede ulaşmasını sağlayacak farklı bir rota izlemesiydi. Uzay aracı Mart 1979'da Jüpiter'in yakınından geçti; gezegenin atmosferi, halkaları ve uydularını gözlemledi, bazı ince halkaları ve Thebe ile Metis uydularını keşfetti. Io'daki volkanik faaliyetlere ilişkin gözlemleri de bilim dünyasının ilgisini çekti.
Voyager 1, Kasım 1980'de Satürn'ün yakınından geçerek gezegenin halkaları, atmosferi ve uydularını inceledi; Titan'ın yoğun atmosferine ilişkin veriler elde etti. Bu ziyaretin ardından rotasını Güneş Sistemi'nin dışına çevirdi. Voyager 2 ise farklı güzergâhında Uranüs ve Neptün'ü ziyaret etti.
25 Ağustos 2012'de Güneş'in oluşturduğu helyosferin dışına çıkan Voyager 1, yıldızlararası uzaya ulaştı. Güneş'in kütle çekimsel etkisinin uzandığı bölge ile Güneş rüzgârının oluşturduğu helyosfer aynı sınırı ifade etmiyor.
Voyager 1, insan yapımı en uzak nesne olmasının yanı sıra yıldızlararası uzayı doğrudan inceleyebilen ilk uzay aracı olarak bilimsel önem taşıyor.