Güney Afrika’daki Witwatersrand Havzası’nın yer altında, güncel değerlendirmelere göre yaklaşık 500 milyar dolar değerinde ve 45 milyon kilogramı aşkın altın rezervi bulunuyor. Altın içeren kaya katmanlarının derinlerde yer alması ve cevher oranının düşük olması, bu rezervin büyük bölümünün çıkarılmasını güçleştiriyor.
Jeolojik araştırmalar ve madencilik verilerine göre, havzanın 1886’da keşfedilmesinden bu yana buradan yaklaşık 45,3 milyon kilogram altın çıkarıldı. Bu miktar, insanlık tarihinde çıkarılan altının yaklaşık yüzde 40’ına karşılık geliyor.
Havzadaki altın yatakları, 2,7 ila 3 milyar yıl önce, Arkeen Devri’nde oluştu. O dönemde volkanik arazilerden akan nehirler, mineral bakımından zengin kayalardan kopardıkları altın parçacıklarını taşıdı; yoğun altın, nehir yataklarında ve çakıllı sığlıklarda birikti.
Milyarlarca yıl boyunca tortullar altında kalan birikintiler, ısı ve basınçla sıkışarak konglomera adı verilen sert kayaçlara dönüştü. Bu kayaçlardaki yuvarlak altın taneleri, altının geçmişte suyla taşındığını gösteren fiziksel izler arasında yer alıyor.
Altın damarları 1886’da altın arayıcısı George Harrison tarafından fark edildi. Keşfin ardından bölgede kurulan çadır kampı zamanla Johannesburg’a dönüştü; madenlerin çevresinde demiryolları, işleme tesisleri ve finans merkezleri gelişti.
Altının sert kayaçların içine mikroskobik parçacıklar halinde dağılmış olması, çıkarılması için büyük miktarda kayanın kırılmasını ve kimyasal işlemlerden geçirilmesini gerektirdi. Bu nedenle bölgedeki madencilik, başından itibaren ağır sanayi ve teknolojiye dayandı.
Bilim insanları uzun süre altının kadim nehirlerle mi taşındığı, yoksa kayaçlar oluştuktan sonra sıcak sıvılarla mı biriktiği konusunda farklı görüşler savundu. Arizona Üniversitesi araştırmacılarının 45 milyar yıllık yarılanma ömrüne sahip renyum-187 izotopunu kullanarak yaptığı tarihleme çalışması, altının kadim nehir süreçleriyle biriktiğini ortaya koydu.